Doen en denken

Op tv zien we een scène van een meisje – een jaar of vijf – bij de dokter. Ze heeft last van uitslag. Na onderzoek deelt de huisarts aan de moeder mee:  ‘Zo te zien is het gordelroos. Dat moet gewoon weer overgaan, het is een virus.’ De slimme kleine meid reageert meteen: ‘Maar ik ben toch geen computer?’

Het is jammer dat de scene, die ik zag in De Wereld draait door, dan weer ophoudt. Hoe zouden dokter en moeder zich daaruit redden? Ik lag in ieder geval onder de tafel van het lachen. Wat een reactie. Onverwacht, toch meteen duidelijk. Paul, dacht ik, kijk wat er gebeurt. We doen anders, we praten anders en we denken anders. Door de technologie, die ons leven op allerlei manieren beïnvloedt. We wisten het eigenlijk al, maar nu worden we nog eens met de neus op de feiten gedrukt. Lees de voorbeelden en huiver. Of niet natuurlijk.

Voorbeeld 1
Mijn collega was op een school en een kleuter kwam een tekening aan haar laten zien: ‘Kijk eens wat ik heb uitgeprint!’

Voorbeeld 2
Vijf jaar geleden stond al in de krant: kinderen doen nog steeds aan belletje trekken. Het verschil met vroeger is dat ze nu met hun duim op de bel drukken.

Maar het zijn niet alleen kinderen die anders doen en zijn.

Voorbeeld 3
Ik stond in de trein bij de deur, klaar om uit te stappen. Een reiziger drukte op het knopje, maar de deur bleef dicht. Achter hem stond een andere reiziger die de onvergetelijke woorden sprak: ‘Dubbelklikken misschien?’

Voorbeeld 4
Persoonlijke ontdekking: Het lukt mij niet meer om normaal een tekst te lezen waarin woorden onderstreept zijn. Bij elke onderstreping krijg ik het gevoel dat het een hyperlink is en wil ik erop klikken.

Computers, mobieltjes enzovoort. De technologie is er en is niet meer weg te denken.

Twitter
Ander onderwerp nu: Twitter. Hebt u daarvan gehoord? Met Twitter kun je op het web berichtjes van maximaal 140 tekens plaatsen. Je ziet op de website je eigen berichtjes en de berichtjes van andere twitteraars die je wilt volgen. Je kunt ook op anderen reageren. Kijk bijvoorbeeld op http://twitter.com/MaximeVerhagen (die ja!). Twitter heeft nu wereldwijd miljoenen gebruikers en is het mediasucces van het afgelopen jaar. Maar, een niet onaanzienlijke groep mensen zegt: ‘Wat een onzin. Ik ben niet geïnteresseerd in die prietpraat. En wat ik de hele dag doe en denk, daar heeft een ander niets mee te maken.’ Dat mag, we leven in een vrij land.
Maar wat gebeurt er? De twitteraars denken: het is toch wel leuk om elkaar eens IRL (in real life) te zien. Vervolgens spreken ze af op een plaats en gaan daar verder met hun conversaties, nu waarschijnlijk in meer dan 140 tekens.

Open Coffees
Er gebeurt meer. In verschillende plaatsen in Nederland worden de laatste tijd Open Coffees georganiseerd. Een Open Coffee is meestal ’s ochtends, vóór het werk. Iedereen mag er binnenlopen en het is bedoeld om ideeën uit te wisselen. Vaak tussen jonge ondernemers of mediaspecialisten. (Die beginnen blijkbaar pas om 9 uur, half 10 te werken.)

Wat eerst online gebeurde, via Twitter berichten uitwisselen met relatief onbekenden, gebeurt nu ook in het echte leven. Weer zo’n computerding dat het doen en denken beïnvloedt.

Moeten onderwijsmensen ook eens een Open Coffee organiseren? (Om 16.00 uur dan.)