Onderwijs van of op de kaart?

Column Theo Magito

Een betere honorering voor leerkrachten: het werd tijd! En een politiek mea culpa over te grove onderwijsvernieuwingen in het recente verleden. Plasterk en Dijsselbloem hebben hun best gedaan en het onderwijs lijkt maatschappelijk weer volledig op de kaart te staan.

Maar tegelijkertijd demonstrerende leerkrachten in Den Haag, terwijl we nog maar net de leerlingenstaking over de urennorm achter de rug hebben. Is het onderwijs zelf nu van de kaart?

Het lijkt een rare paradox: een miljard meer voor onderwijs, goede voornemens bij de politiek en dan gaan zeuren? Toch is het logisch. Want wie lang geen positieve aandacht heeft gehad, heeft wat in te halen als het woord weer tot hem wordt gericht. De irritaties en sores van jaren her vinden dan eindelijk een uitlaatklep.

Sinds minister Deetman de scepter zwaaide op het ministerie van Onderwijs is er in verschillende etappes systematisch bezuinigd op onderwijs. Terwijl de problemen in de klas toenamen, de eisen vanuit beleid en ouders aan leerkrachten hoger werden en de maatschappelijke jeugdproblematiek opkwam. Nederland wilde met zijn onderwijs voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Minder geld dan andere westerse landen voor onderwijs, maar de OESO scores waren goed. Zie je hoe efficiënt wij in het onderwijs zijn?

Mooi niet. Het is jaren woekeren met talenten van onderwijsgevenden geweest.

De acties van Plasterk en Dijsselbloem zijn een veelbelovend begin. Onderwijs staat echt weer op de kaart. Maar de spannendste vraag is hoe we van een hoger salaris en goede beleidsvoornemens naar echte kwaliteitsverbetering van het onderwijs gaan. Stellen dat het beleid over WAT gaat en het onderwijs het HOE maar moet regelen is dan echt een te dun antwoord. Zullen we voor een beter antwoord over een paar jaar weer een cie. Rinnooy Kan nodig hebben?